η θάσος

Η παρουσία της ελιάς στον ελληνικό χώρο και η σπουδαιότητά της επισημαίνεται από τα αρχαία χρόνια σε πολλές καταγραφές.
Το ιδεόγραμμα του ελαιοδένδρου, του ελαιοκάρπου και του ελαιολάδου συναντάται στις πινακίδες της Γραμμικής Γραφής Β’.

Το νησί με τα ευλογημένα δέντρα.

Η Θάσος είναι γεμάτη από ελαιώνες και η παραγωγή του λαδιού είναι μια από τις βασικές ασχολίες των κατοίκων της περιοχής. Από τα τέλη του 18ου αιώνα άλλωστε παρατηρήθηκε σταδιακή υποχώρηση της αμπελοκαλλιέργειας σε σχέση με τη διαρκώς αυξανόμενη καλλιέργεια της ελιάς.

Η ελιά θεωρείται σ΄αυτόν τον τόπο ένα ευλογημένο δέντρο, αφού τίποτε από αυτό δεν πάει χαμένο. Ο καρπός της τρώγεται, ή χρησιμοποιείται για την παραγωγή του ευεργετικού λαδιού. Τα φύλλα της μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως τροφή για τα ζώα, ενώ το ξύλο της αποτελεί ιδανική καύσιμη ύλη και στα χέρια των ξυλογλυπτών παίρνει μορφή και γίνεται τέχνη προς τέρψη των αισθήσεων. Τίποτε δεν πετιέται. Δικαιολογείται λοιπόν η περίοπτη θέση που κατέχει το δέντρο στην ιστορία των λαών της Μεσογείου. Τα θασίτικα ελαιόδεντρα είναι μεγάλα δυνατά και τα περισσότερα από αυτά «ποτιστικά». Ενώ δηλαδή σε άλλες περιοχές της χώρας, τα ελαιόδεντρα ποτίζονται μόνο με φυσικό τρόπο από τις βροχές, στη Θάσο οι ντόπιοι ελαιοπαραγωγοί με σύγχρονα συστήματα άρδευσης, ρίχνουν άφθονο νερό στα δέντρα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, ο καρπός να μην «στρίβει» όπως λένε οι ντόπιοι. Έτσι δημιουργούνται οι φημισμένες ελιές «θρούμπες Θάσου». Τελευταίες κλινικές μελέτες έδειξαν ότι τα στοιχεία και οι ουσίες που εμπεριέχονται στη Θασίτικη ελιά μας προστατεύουν από το έμφραγμα και άλλες καρδιακές παθήσεις. Οι ελιές θρούμπες είναι μεγάλες σε μέγεθος, πλούσιες σε λάδι εξαιρετικής ποιότητας, αφού δίνουν έξτρα παρθένο ελαιόλαδο με οξύτητα κάτω από άσσο. Όσο χαμηλότερη η οξύτητα του λαδιού μετά την επεξεργασία του, τόσο καλύτερη και η ποιότητα του. Το λάδι της Θάσου έχει γίνει έτσι γνωστό για την ποιότητά του, το πλούσιο άρωμα του, το χαρακτηριστικό πρασινοκίτρινο χρώμα του και την πυκνότητα του, καθώς και τη λεπτή του γεύση.

 

 

Τοπικές Γεύσεις. 

Η Θάσος είναι γεμάτη από ελαιώνες και η παραγωγή του λαδιού είναι μια από τις βασικές ασχολίες των κατοίκων της περιοχής. Από τα τέλη του 18ου αιώνα άλλωστε παρατηρήθηκε σταδιακή υποχώρηση της αμπελοκαλλιέργειας σε σχέση με τη διαρκώς αυξανόμενη καλλιέργεια της ελιάς.

Η ελιά θεωρείται σ΄αυτόν τον τόπο ένα ευλογημένο δέντρο, αφού τίποτε από αυτό δεν πάει χαμένο. Ο καρπός της τρώγεται, ή χρησιμοποιείται για την παραγωγή του ευεργετικού λαδιού. Τα φύλλα της μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως τροφή για τα ζώα, ενώ το ξύλο της αποτελεί ιδανική καύσιμη ύλη και στα χέρια των ξυλογλυπτών παίρνει μορφή και γίνεται τέχνη προς τέρψη των αισθήσεων. Τίποτε δεν πετιέται. Δικαιολογείται λοιπόν η περίοπτη θέση που κατέχει το δέντρο στην ιστορία των λαών της Μεσογείου. Τα θασίτικα ελαιόδεντρα είναι μεγάλα δυνατά και τα περισσότερα από αυτά «ποτιστικά». Ενώ δηλαδή σε άλλες περιοχές της χώρας, τα ελαιόδεντρα ποτίζονται μόνο με φυσικό τρόπο από τις βροχές, στη Θάσο οι ντόπιοι ελαιοπαραγωγοί με σύγχρονα συστήματα άρδευσης, ρίχνουν άφθονο νερό στα δέντρα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, ο καρπός να μην «στρίβει» όπως λένε οι ντόπιοι. Έτσι δημιουργούνται οι φημισμένες ελιές «θρούμπες Θάσου». Τελευταίες κλινικές μελέτες έδειξαν ότι τα στοιχεία και οι ουσίες που εμπεριέχονται στη Θασίτικη ελιά μας προστατεύουν από το έμφραγμα και άλλες καρδιακές παθήσεις. Οι ελιές θρούμπες είναι μεγάλες σε μέγεθος, πλούσιες σε λάδι εξαιρετικής ποιότητας, αφού δίνουν έξτρα παρθένο ελαιόλαδο με οξύτητα κάτω από άσσο. Όσο χαμηλότερη η οξύτητα του λαδιού μετά την επεξεργασία του, τόσο καλύτερη και η ποιότητα του. Το λάδι της Θάσου έχει γίνει έτσι γνωστό για την ποιότητά του, το πλούσιο άρωμα του, το χαρακτηριστικό πρασινοκίτρινο χρώμα του και την πυκνότητα του, καθώς και τη λεπτή του γεύση.